Mijn naam is Antoinette de Bont. Ik schrijf deze blog op de veranda van ons huis in Oakland. Oakland is het Brooklyn van San Francisco. Aan de overkant van de straat begint Berkeley. Die tien meter maakt een groot verschil. Onze meiden kunnen bijvoorbeeld niet op school in Berkeley. Om die reden is de huur in Oakland een stuk lager. De wijk is hier mogelijk belangrijker dan je huis.

In deze blog beschrijf ik mijn kennismaking met de Amerikaanse zorg aan de hand van mijn zoektocht naar een huisarts in onze wijk.

Aanleiding is mijn onderzoek. Ik ben voor een jaar een Harkness fellow van het Common Wealth Fund. Het Common Wealth Fund is een liberale denktank gevestigd in New York. Hun missie is een toegankelijke en betaalbare gezondheidszorg in de VS. Daarvoor richten zij zich op het buitenland, met een bijzondere aandacht voor Nederland. Uit hun laatste onderzoek kwam de Nederlandse zorg op alle vlakken als beste uit de bus.

Ik ga dit jaar onderzoek doen naar patiëntveiligheid in de eerste lijn en ben gevestigd bij Kaiser Permanente. Kaiser Permanente is een ziekenhuis, maar staat bekend om de eerste lijnszorg die zij verlenen. Net als in Nederland de huisarts fungeert bij Kaiser een team van eerste lijnsprofessionals als poortwachter voor de gespecialiseerde zorg. Meer dan in Nederland is preventie en monitoring van patiënten met chronische aandoeningen onderdeel van de eerste lijns zorg bij Kaiser.

Over mijn onderzoek later meer, nu eerst mijn kennismaking met de Amerikaanse zorg. Alles begint hier bij de verzekering. De verzekering bepaalt bij welke arts je kan inschrijven en of de arts je zal accepteren als nieuwe patiënt. We zijn verzekerd bij Blue Shield Blue Cross voor het luttele bedrag van 25.000 euro. Geen wonder dat ongeveer 15% van de Amerikanen onverzekerd is.

Als je niet verzekerd bent, ben je aangewezen op de eerste hulp. En wie de eerste hulp kan betalen, betaald ook voor twee andere patiënten die de rekening niet hebben kunnen betalen. In de New York Times schreef een moeder over de hechting van een snee in de kin van haar zoontje die was uitgeleden in de badkamer. De snee was diep en een plastische chirurg werd er bijgehaald. Het bleek een beroemde chirurg met een bijzonder hoog tarief. Met de opslag voor onbetaalde rekeningen kwam de prijs voor dit bezoek aan de eerste hulp op 5.000 dollar. Ben je verzekerd, dan betaal je niet voor de onbetaalde rekeningen en onderhandelt je verzekeraar over de prijs. Verzekeraars hebben met ziekenhuizen de afspraak niet meer dan 500 dollar  te betalen voor een hechting. De moeder uit de krant was niet verzekerd en onderhandelde zelf. Zij betaalde 1.500 dollar.

Als je verzekerd bent, is je eerste opdracht een eerstelijns arts te vinden. Eerstelijns artsen bieden ook spoedzorg tegen een goedkoper tarief maar alleen als je bij hen ingeschreven bent en vooraf bent onderzocht. De lijst van de verzekeraar met de artsen waar we ons kunnen inschrijven, was lang - veel te lang om een keuze te kunnen maken. In tegenstelling tot de keuze voor de school, is de keuze voor een arts niet afhankelijk van de wijk waar je woont. De eigenaren van ons huis hebben een arts in Walnut Creek (25 kilometer hier vandaan). Daarbij bieden verschillende artsen hier eerste lijnszorg. We hebben keuze uit een huisarts (een algemeen basisarts), een familiedokter (gespecialiseerd in sportblessures en ouderenzorg), een kinderarts, een internist en een gynaecoloog.

Onze zoektocht begon op het internet - zoals zo vaak de afgelopen weken. Nooit geweten dat verhuizen naar het buitenland, met alles wat je uit moet zoeken, een ruime verdubbeling van je interneturen betekent.

De reviews op het internet van andere ouders stemde me niet gelukkig: dit is de slechts georganiseerde praktijk die ik ken, ik heb twee uur moeten wachten op mijn afspraak, pas op van de rekening klopt niets,  telefonisch zijn ze onbereikbaar. (http://parents.berkeley.edu/recommend/medical). Ook onze vragen aan ouders op de school over hun arts leverde weinig enthousiaste reacties op. Haast niemand wil zijn eigen arts aanraden. Een typisch antwoord was: “This is a complicated question. I don't recommend mine but would not disuade you from using them either”. Een andere vader vatte het krachtig samen: we hebben geen goede artsen in Berkeley en Oakland. Of dat zo is, kan ik natuurlijk niet beoordelen, maar de reacties bevestigen ons beeld van de Amerikaanse zorg: ontoegankelijk en onnodig duur.

Uiteindelijk hebben we gekozen voor East Bay Pediatrics. De belangrijkste overweging was de locatie. Het is vanaf ons huis drie ‘blocks’ de heuvel op. Voor de inschrijving in de praktijk ben ik me even gaan voorstellen. De praktijk zit op de derde verdieping van een kantoorgebouw met alleen een kamernummer als enige aanwijzing. Een toegankelijk zorgstelsel is, zo leerde ik, niet alleen afhankelijk van een betaalbare verzekering maar ook van een duidelijk bordje aan de deur. Het kleine kantoor in een anonieme gang staat vol kasten met dossiers. Ondanks al het gesteggel over het landelijke elektronisch dossier in Nederland is dat voor ons een ouderwets beeld geworden. Ik kreeg van een vriendelijke praktijkassistente een kaartje met een telefoonnummer waarmee ik me kon inschrijven. Thuis gekomen belde ik gelijk. Tot mijn verrassing kreeg ik dezelfde assistente aan de telefoon die enthousiast riep: I recognize your voice! Waarom ik toch eerst naar huis moest om vanuit daar dezelfde dame te bellen, is me nog steeds een raadsel. Volgende week krijgen we alle papieren, ik ben benieuwd. Zonder een stapel formulieren in te vullen, kom je hier nergens.